سه روز « معتصم » رفت . و چنان وانمود مىكرد كه از در خيرخواهى و نصيحتى كه بر خود واجب مىداند بيان مىكند ، و آنگاه چنين گفت : حق امير المؤمنين به گردن من مىباشد . ، خيرخواهى در بقاء حكومت و دوام دولت شما بر من واجب است و از اين حق روى برنمىگردانم هر چند مرا در آتش بسوزانند . « معتصم » هراسناك از جا پريد و موضوع را جويا شد . « احمد بن ابى دؤاد » گفت : امير المؤمنين در مجلس خود فقهاى رعيت را جمع مىكنند تا در باره مسأله‌اى حكم دهند . آنگاه آنان حكم را براساس آنچه نزدشان ثابت است اعلام مىدارند و اين در حالى است كه وزيران ، حاجبان و خانوادهء خليفه در مجلس حضور دارند . و مردم عوامى كه در پشت درها هستند ، مطالب را مىشنوند . آنگاه امير از گفتهء فقهاء دربار روى برمىتابد و به گفتهء مردى عمل مىكند كه بيشتر اين امت معتقد به امامتش هستند و حتى او را سزاوارتر از خليفه مىدانند . با همه اينها امير المؤمنين چگونه مىتواند از عدم اطاعت مردم و شكست حكومت عباسيان آسوده خاطر باشد ؟ رنگ از چهرهء « معتصم » رفت و به شدت خشمگين گرديد . گويى تا آن زمان خوابى راحت او را در ربوده بود و با سخنان « احمد » بيدارى جاى آن را گرفت . او به دليل خيرخواهى قاضى ، پاداش خوبى به وى داد « 1 » و براى اين كه از غائله جديد در امان بماند ، تصميم به قتل حضرت امام جواد عليه الصلاة و السلام گرفت . او مىدانست كه « جعفر » فرزند « مأمون » با امام عليه الصلاة و السلام دشمنى دارد و درصدد قتل ايشان است ، لذا با او خلوت كرد و اعتقاد مردم دربارهء امام عليه الصلاة و السلام و خضوع و احترامشان نسبت به ايشان را به وى گوشزد كرد . و اضافه كرد كه بىاعتنا بودن به اين قضيه ، اساس حكومت آنان را از بين خواهد برد و خلافت را به فرزندان حضرت امير المؤمنين على بن ابيطالب عليه الصلاة و السلام باز خواهد گردانيد . و بدين طريق تصميم « جعفر » در كشتن حضرت امام جواد عليه الصلاة و السلام را تقويت كرد . سپس آن دو ملعون تصميم گرفتند اين كار را از طريق « ام الفضل » همسر امام عليه الصلاة و السلام كه دختر « مأمون » نيز بود ، انجام دهند . « ام الفضل » عقيم بود و فرزندى نداشت . او گمان مىكرد كه امام عليه الصلاة و السلام ، مادر حضرت هادى عليه الصلاة و السلام را بر او ترجيح مىدهد . به همين جهت از حضرت امام جواد عليه

--> ( 1 ) - بحار الانوار ، ج 12 ، ص 99 . از تفسير عياشى .